ذات، انسان و اسماء

و أما الذات من حيث هي فلا اسم لها إذ ليست محل أثر و لا معلومة لأحد و لا ثم اسم يدل عليها معرى عن نسبة و لا بتمكين فإن الأسماء للتعريف و التمييز و هو باب ممنوع لكل ما سوى اللَّه فلا يعلم اللَّه إلا اللَّه؛ فالأسماء بنا و لنا و مدارها علينا و ظهورها فينا و أحكامها عندنا و غاياتها إلينا و عباراتها عنا و بداياتها منا (فتوحات، ج2، ص 70-71)

در فرق ذات و اسماء است: چون انسان اشیاء را با نامیدن می شناسد، ذات را نمی شناسد، زیرا ذات اسمی ندارد. اسماء برای تعریف و تمیز است.

پس به نظر ابنعربی اسماء به ما استوار است و برای ماست و مدارش بر حول ما می چرخد و ظهورش در ماست و احکامش نزد ماست و غایات اسماء به سوی ما حرکت می کند و عباراتش از ماست و بدایات آن از ما آغاز میشود.

کوتاه سخن اینکه: هر نامیدن و تعریف و تمیزی برگشت به انسان دارد. او زبان هستی و معنابخش عوالم است.

هستی ابن عربی...