هستی ابن عربی

یکی از مهمترین پرسش های فلسفی عرفان این است که در یافتِ عارف از حقیقت هستی یا خداوند متعال، این یافت عارف به چه چیز دسترسی دارد و تعیّنات عارف و شرایط زمانی و مکانی او چه دخلی در این ماجرا دارند؟ مقالۀ راندولف ت. دبیل به طور مفصل به این مطلب می پردازد که ترجمه و تلخیص کردم: لینک دانلود: فلسفۀ عرفان: ذات گرایی یا ساخت گرایی...

و أما الذات من حيث هي فلا اسم لها إذ ليست محل أثر و لا معلومة لأحد و لا ثم اسم يدل عليها معرى عن نسبة و لا بتمكين فإن الأسماء للتعريف و التمييز و هو باب ممنوع لكل ما سوى اللَّه فلا يعلم اللَّه إلا اللَّه؛ فالأسماء بنا و لنا و مدارها علينا و ظهورها فينا و أحكامها عندنا و غاياتها إلينا و عباراتها عنا و بداياتها منا (فتوحات، ج2، ص 70-71) در فرق ذات و اسماء است: چون انسان اشیاء را با نامیدن می شناسد، ذات را نمی شناسد، زیرا ذات اسمی ندارد. اسماء برای تعریف و تمیز است. پس به نظر ابنعربی اسماء به ما استوار است و برای ماست و مدارش بر حول ما می چرخد و ظهورش در ماس...